Sonunda bu da oldu; insan neyi reddederse onu yaşarmış derler ya hani! İşte benim durumum da bu galiba. Teknoloji ile hep savaştım ve hep kaçtım. Hep kağıt kalem kullanmayı seçtim, notlar aldım, yazılar yazdım, raflar doldu taştı, dosyaladım, biriktirdim biriktirdim durdum. Daha sıcak, daha samimi buldum kağıt kalem dostluğunu. Bazı şeyleri içime attım, bazı şeyleri unuttum, bazen sustum, bazen küstüm, bazen durdum, bazen de dostlarımla paylaştım. Paylaşıp çoğaldım, coştum. Taştım galiba, haddimi de aştım!
İşte böyle başladı her şey özetle. Bende sonunda kabullenmek zorunda kaldım, taşan ve de haddini aşan durumum, dostumun duruma el koymasıyla şekillendi. Beni teknolojiyle buluşturdu, barıştırdı. Kalem ve kağıtlar raflara kaldırıldı. Çok şey var paylaşmak istediğim, çok doldum, boğazım düğüm düğüm. Sevgili dostum takip edeceğini söyleyip, yalnız bıraktı beni bu sanal dünyada! Dokunabildiğim, gözlerine bakıp anlatabildiğim, paylaşıp çoğalabildiğim dostlarım yok karşımda. Kendimi yalnız hissedebilme ve kaçma ihtimalim de var. Kalem ve kağıtlarım olmadan zihnimden geçenleri yakalayabilecek miyim bilemiyorum. Çok heyecanlı olacak galiba. Zihnimdekiler şimdiden sabırsızlanıyor. Hayatımdaki dört erkeğimden zaman buldukça ki bu çok zor olacak inanın! Paylaşıp buluşmak için sabırsızlanıyorum. Nasıl bir yol olacak bilemiyorum, galiba yol bizi nereye götürürse oraya doğru...
Uçsuz bucaksız bu yolda gerçekten dört erkekli kadının yaşadıkları, sıkıntıları, heyecanları, kavgaları, aşkları, günahları, hataları, tatları bütün karmaşası ile birlikte, her ne çıkarsa önümüze yol alacağız. Yolda karşılaşabilmek dileğiyle...